بی‌انگیزگی و بی‌حسی

نه حسرت گذشته، نه شوق فردا؛ زندگی در لحظه حال:

در روان‌شناسی، این حالت به «آنهدونیا» یا بی‌لذتی نزدیک است؛ مغز وقتی پاداش گذشته و آینده را حذف می‌کند، اغلب به «حال محض» می‌رسد، اما اگر با انفعال همراه شود، شبکهٔ پیش‌فرض مغز بیش‌فعال و نشخوار ذهنی جای شوق را می‌گیرد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد حتی انتظار یک رویداد کوچک مثبت، دوپامین را مستقل از وقوع آن بالا می‌برد.

راهکار:

این عبارت را می‌توان «خاموش‌کردن موقت دو قطب زمان» خواند: گذشته به‌خاطر درد و آینده به‌خاطر ابهام از مدار خارج می‌شوند. جای حسرت و شوق، «کنجکاوی کوچک» می‌نشیند: تجربه‌ای کم‌ریسک برای فردا که انتظار ندارد حتماً خوب باشد، فقط کشف‌کردنی باشد.