بی‌انگیزگی نسبت به آینده

بی‌شوقی به آینده و فاصله گرفتن از خود:

پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز خودِ آینده را تا حدی مثل یک غریبه پردازش می‌کند: هرچه تصور آینده دورتر، همدلی و انگیزه برای «خودِ آینده» کمتر. این شکاف زمانی می‌تواند حس بی‌شوقی نسبت به آینده را بسازد، نه ترس از آن. اگر آینده را یک آدم غریبه ببینیم، چطور می‌توان با او آشتی کرد؟

راهکار:

این حس اغلب نشانه شکست نیست؛ نشانه تغییر نسخه‌ای از «خود» است. آدمی که بودی نقشه راه بود، نه هویت دائمی. وقتی شوق رسیدن کم می‌شود، شاید مسئله مسیر باشد نه مقصد: آینده‌ای که برایش نقشه کشیده بودی دیگر مال تو نیست. تصویرسازی جزئی از یک روز عادی پنج سال بعد می‌تواند فاصله با خودِ آینده را کمتر کند.