بالا بردن صدا

دورویی در رابطه: صدای بالا برای ما، لنگا برای بقیه:

در روانشناسی اجتماعی به این رفتار «پرخاشگری به هدف امن» می‌گویند: آدم‌ها خشم یا بی‌ادبی را سمت کسی می‌فرستند که احتمال ترک کردنش کم است، نه غریبه‌ها. جالب‌تر این‌که مغز برای رفتار دوگانه توجیه می‌سازد: نزدیکان «باید تحمل کنند»، غریبه‌ها «مشتری‌اند». این همان شکاف بین صمیمیت و نمایش است. اگر صدا فقط برای ما بالا می‌رود، شاید چون ما تنها صحنه‌ای هستیم که ماسک را برمی‌دارد.

راهکار:

این جمله را می‌شود از زاویه «امنیت کاذب» دید: بعضی‌ها فقط به کسی پرخاش می‌کنند که می‌دانند نمی‌رود؛ پس صدای بالا نشانه قدرت نیست، نشانه سوءاستفاده از صمیمیت است.