سلیقهام عوض نشده؛ فقط سطح پایین آدمها را دیدم:
اثر مواجهه صرف میگوید تکرار یک محرک بهتنهایی علاقه میسازد، نه کیفیت آن؛ برای همین وقتی معیار ارزیابی بالا میرود، همان آدمهای قبلی ناگهان سطح پایین دیده میشوند. مغز پس از خطای پیشبینی، ترشح دوپامین را برای محرکهای آشنا کاهش میدهد و تازگی و کیفیت را ترجیح میدهد. پس ثابت ماندن سلیقه نوعی توهم ثبات است؛ در واقع معیار سنجش آدمها تغییر کرده است.
راهکار:
از منظر روانشناسی شناختی، مغز بعد از تجربههای ناخوشایند، آستانه پذیرش اجتماعی را بالا میبرد؛ یعنی سلیقه تو ثابت مانده اما فیلتر توجهات دقیقتر شده است.