شعر حسرت پرواز از ابتهاج | بال و پر سوخته:
آیا میدانستید مغز انسان وقتی با مانع غیرقابلعبور روبهرو میشود، مسیرهای عصبی «امید» را غیرفعال میکند؟ تحقیقات نشان داده قشر اوربیتوفرونتال در مواجهه با شکست مکرر، پیشبینی پاداش را صفر میکند. این شعر دقیقاً همان لحظهی خاموش شدن مدارهای انتظار را تصویر میکشد. سوال برای شما: آیا پرواز بدون بال، خود نوعی پرواز نیست؟
راهکار:
این شعر یادآور پدیدهی «درماندگی آموختهشده» در روانشناسی است: وقتی پس از شکستهای مکرر، حتی با وجود فرصت جدید، باور میکنیم که توانایی تغییر نداریم. اما واقعیت این است که بالها هرگز نمیسوزند، فقط خاطرهی سوختن را با خود داریم.