باقی مانده از زندگی

از ما چه مانده جز آرزو؟ حسرت یا انگیزه:

جالب است بدانید بر اساس تحقیقات علوم اعصاب، مغز انسان هنگام تخیل و انتظار یک آرزو، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا هنگام رسیدن به آن. یعنی «آرزو کردن» به خودی خود پاداش‌دهنده است، حتی اگر به نتیجه نرسد. این پدیده «شکاف لذت-خواستن» نام دارد. آیا واقعاً آرزوها از ما چیزی کم می‌کنند، یا خودشان همان «ما»ی باقی‌مانده هستند؟

راهکار:

این جمله نگاه تلخی به آرزوها دارد. اگر از زاویه روانشناسی مثبت نگاه کنیم، آرزوها موتور محرک انسان‌اند و حتی نرسیدن به آن‌ها می‌تواند ارزشمند باشد. شاید بهتر باشد به جای تمرکز بر «باقی مانده»، روی «ساخته شده» توسط آرزوها تأمل کنیم.