توماس شلبی: گذشته و آینده دیگر مهم نیستند:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که پس از یک فقدان عمیق، فعالیت قشر پیشپیشانی (مسئول برنامهریزی و امید به آینده) تا ۳۰٪ کاهش مییابد. این بیاهمیتی به آینده یک واکنش بیولوژیک و دفاعی است تا از شدت درد بکاهد. جالب اینجاست که در چنین حالتی، «حافظهٔ اپیزودیک آینده» - یعنی تصور خود در آینده - موقتاً خاموش میشود. آیا تا به حال این حس رو تجربه کردید که آینده مثل یک دیوار سفید خالی شده؟
راهکار:
این جمله نشاندهندهٔ مکانیزم دفاعی ذهن پس از فقدان است: وقتی درد گذشته و ناامیدی از آینده غیرقابل تحمل میشود، مغز با «بیاهمیتسازی» سعی میکند از شما محافظت کند. اما حقیقت این است که همین حسِ بیاهمیتی، خودش ریشهٔ افسردگی است. شاید بتوان این جمله را بهعنوان نقطهای برای بازنگری در ارزشهای زندگی reinterpret کرد.