باگ دنیا

باگ دنیا: دوری از کسی که دوستش داری:

در نوروساینس، دپامین بیشتر به «پیش‌بینی پاداش» واکنش می‌دهد تا خود پاداش؛ برای همین حضورِ همیشگی کم‌رنگ و غیبت، فرد را در ذهن پررنگ‌تر می‌کند. پارادوکس «کمبود»: آنچه دور است، به دلیل غیرقابل‌دسترس بودن، ارزشمندتر ادراک می‌شود. دنیا باگ ندارد؛ الگوریتم تکامل، فاصله را به تله‌ی دلتنگی تبدیل کرده.

راهکار:

دوری همیشه به معنای گم شدن نیست؛ گاهی دنیا با فاصله، سیگنال‌های ضعیف را قوی می‌کند. اگر هر کسی که دوستش داری همیشه در دسترس بود، متوجه نمی‌شدی کدام رابطه از سر عادت است و کدام از سر انتخاب. فاصله مثل لنز دوربین است: جزئیات را حذف می‌کند تا خودِ آدم مهم‌تر شود.