بیانصافی کسی که خودش آمد و رفت:
در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی» میگویند: وقتی تصمیم آگاهانهای میگیریم (مثل آمدن با پای خود)، بعداً اگر نتیجه بد شود، ذهن ما بهجای قبول اشتباه، تقصیر را میاندازد گردن شرایط یا طرف مقابل. جالب اینجاست که مغز برای حفظ عزت نفس، حتی حقایق واضح را تحریف میکند. سوال: آیا تا به حال شده برای یک انتخاب اشتباه خودتان، دیگران را مقصر بدانید؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهی «ناهماهنگی شناختی» دید: کسی که با رضایت وارد رابطه شده، برای توجیه رفتنش به جای پذیرش اشتباه خودش، بهانههای بیرونی میسازد. شاید سوال واقعی اینه: چرا اون آدم حاضر نیست بپذیرد که انتخاب اولش اشتباه بود؟