چرا به آدمهای یکی دو روزه دل نبندیم؟:
در یک مطالعهی عصبشناسی، وابستگی عاطفی به افراد همان مدارهای اعتیاد به مواد را فعال میکند: هسته اکومبنس دوپامین ترشح میکند و جدایی دقیقاً مثل سندرم ترک، مسیر پاداش را غیرحساس میکند. نکتهی شگفتانگیز این است که مغز برای تمایز بین «آدمِ گذرا» و «آدمِ ماندگار» وقتی هنوز شواهد کافی نداری، مکانیزمی ندارد؛ یعنی «یکیدو روزه»ها میتوانند همان ضربهی عصبی را وارد کنند که «یک عمری»ها. سؤال تیز: آیا این همه هشدار برای دلبستهنشدن، بیشتر داروی ضداعتیاد است تا ضدعشق؟
راهکار:
این جمله را از زاویهی دیگری ببین؛ بعضی آدمها قرار نیست مسیر باشند، فقط ایستگاهاند. اگر دلبسته نمیشوی، نه از ترسِ از دست دادن، بلکه برای اینکه جای مسافر بودن را هم در زندگیت باز کنی.