عدالت؛ کلمهای زیبا اما نایاب در جامعه:
تحقیقات روانشناسی تکاملی نشان میدهد که حس عدالت در انسانها یک مکانیسم بقا بوده: در گروههای اولیه، کسانی که بیعدالتی را تشخیص میدادند، شانس همکاری بیشتری داشتند. پس «ندیدن عدالت» یعنی سیستم عصبی ما مدام در حال اسکن محیط برای یافتن انحراف از هنجار است. جالب اینجاست که مغز ما بیعدالتی را ۱۰ برابر سریعتر از عدالت تشخیص میدهد. سوال: به نظر شما آیا «عدالت مطلق» اصلاً در طبیعت قابل تحقق است؟
راهکار:
این جمله بیش از آنکه ناامیدکننده باشد، ریشه در یک پارادوکس شناختی دارد: انسانها به طور ذاتی به عدالت حساساند، اما تعریف آن در ذهن هر کس متفاوت است. برای تجربهای تازه، یک بار عدالت را در مقیاس کوچک (مثلاً تقسیم عادلانهی کار در خانواده) جستجو کنید؛ شاید آن را همانجا پیدا کنید.