بعضیا بیشتر از ۲ ریال نمیارزن؛ طنز تلخ درباره توهم ارزش:
در اقتصاد رفتاری، آدمها ارزش اجتماعی خود را با «ارز در دسترس» دیگران اشتباه میگیرند؛ وقتی شما پول خرد ندارید، نه اینکه آنها ارزشمندند، بلکه واحد مبادله شما برای سنجششان بیش از حد بزرگ است. پدیدهٔ دانینگ-کروگر هم همین را نشان میدهد: هرچه توانایی کمتر، توهم شایستگی بیشتر. مغز ما برای خلاصی از هزینهٔ ارزیابی، به اولین معیار دمدست چنگ میزند؛ حتی اگر آن معیار ۲ ریالی باشد. حالا سؤال: اگر همه پول خرد داشته باشند، چند رابطه فقط با این توهم سرپا بوده؟
راهکار:
این جمله یک نسخهٔ عامیانه از «اثر دانینگ-کروگر» است: هرچه فرد توانایی یا ارزش واقعی کمتری داشته باشد، اعتمادبهنفس کاذب بیشتری نشان میدهد. میتوانی همین ایده را با یک مثال ملموس از محل کار یا خرید روزانه ادامه بدهی تا محتوا قابلیت اشتراک بیشتری پیدا کند.