بعضی ها برای ما نیستند

پذیرش واقعیت: بعضی‌ها برای ما نیستند:

قاعدهٔ طلایی روابط، «هزینهٔ غرق‌شده» است: هرچه بیشتر برای کسی وقت و عاطفه خرج کنی، مغزت او را ارزشمندتر می‌بیند، حتی اگر داده‌ها بگویند رابطه سمی است. این سوگیری باعث می‌شود «تلاش» را با «تناسب» اشتباه بگیریم. در عصب‌شناسی، عشق نافرجام همان مدار پاداش دوپامین را فعال می‌کند که قمار؛ یعنی امید به پاداش نامعلوم، اعتیادآورتر از پاداش قطعی است. آیا تلاش شما را نگه داشته یا امید؟

راهکار:

این جمله یک حقیقت تلخ اما آزادکننده را نشان می‌دهد: عشق کافی نیست؛ هم‌زمانی، ظرفیت و انتخاب متقابل هم لازم است. به جای اینکه میزان تلاش را معیار درست بودن رابطه بدانی، بپرس آیا این رابطه به هر دوی شما اجازه رشد می‌دهد. پذیرش پایان، شکست نیست؛ نوعی وفاداری به خود است.