باران پاییزی و گذشت بی‌اعتنا زمان:
جالب است بدانید که قطرات باران در پاییز اغلب از برخورد بلورهای یخ در ابرهای کومولونیمبوس تشکیل می‌شوند؛ فرآیندی که کاملاً به قوانین فیزیک وابسته است و هیچ‌گاه به احساسات انسانی توجهی ندارد. این بی‌اعتنایی مکانیکی، دقیقاً همان چیزی است که شاعر آن را به گذر زمان تشبیه کرده. اما یک نکته روان‌شناختی جذاب: مغز انسان برای «توقف» لحظات خوش، دوپامین ترشح می‌کند، درحالی که زمان واقعی هرگز کند نمی‌شود. آیا این توهم لذت‌بخش، ارزش فریب‌دادن خودمان را دارد؟
راهکار:
این متن زیبا به ما یادآوری می‌کند که طبیعت و زمان به خواست ما توقف نمی‌کنند. یک تمرین جالب: فردا صبح، ۵ دقیقه زیر باران بایستید و فقط به صدای قطرات گوش دهید. ببینید چطور ذهنتان از نگرانی‌های آینده و حسرت‌های گذشته خالی می‌شود. این همان «حال» نابی است که زمان از ما دریغ می‌کند.