عبور بی‌تفاوت از کنار هم: حقیقت تلخ فراموشی:
پدیده‌ای به نام «تضاد ابرازگری پنهان» در روانشناسی اشک هست: گریه‌های شدید در خلوت، ترشح لوسین-اِنکفالین (مخدّر طبیعی مغز) را افزایش می‌دهد و نوعی آرامش شیمیایی ایجاد می‌کند، در حالی که طرف مقابل هیچ نشانه‌ای از این طوفان داخلی دریافت نمی‌کند. این ناهم‌زمانی عاطفی شبیه ارسال سیگنالی است که هرگز به آنتن نمی‌رسد. مغز تو هفته‌ها در حالت «بازبینی خاطره» بوده، اما او در حالت «به‌روزرسانی زندگی». آیا «انگار نه انگار» او دروغی اجتماعی است یا واقعاً سیستم آینه‌ای مغزش خاموش شده؟
راهکار:
این درد دوگانه را می‌توان بازتعریف کرد: گویی از «بازی آینه‌ها» عبور کرده‌ای؛ تو خود را در آینهٔ او می‌جستی، اما حالا دیگر آینه وجود ندارد. عبور بی‌تفاوتش نشان می‌دهد که منابع احساسی‌ات را نباید در نگاهی سرمایه‌گذاری کنی که هرگز بازتاب نداد. در واقع، فراموش شدن می‌تواند آزادی‌ای ناخواسته باشد؛ حالا دیگر مجبور نیستی برای «دیده شدن» اجرا کنی. این نقطهٔ صفر، آغازی برای بازپس‌گیری روایت شخصی‌ات است.