دلخوری و عشق: شعر احساسی علیرضا کریمی:
دقیقاً همین پارادوکس را عصبشناسان در «سیستم پاداش مغز» ردیابی کردهاند: هنگام دیدن عکسی از معشوقی که طردمان کرده، همان نواحی دوپامینی فعال میشود که هنگام مصرف کوکائین. عشق و رنج در سطح شیمیایی یکساناند. سؤال: آیا این آمیختگی، ما را در چرخهای از وابستگی نگه میدارد که رهایی از آن نیازمند بازنویسی مسیرهای عصبی است؟
راهکار:
این بیت، پارادوکس عشق و رنج را به تصویر میکشد: هرچه دلخورتر، میل به اثبات وفاداری بیشتر. شاید بتوان این حس را به «نظریه دلبستگی ناایمن» تشبیه کرد؛ جایی که ترس از دست دادن، اعتراضی عاطفی را برمیانگیزد. اگر این متن را نوشتهای، بدان که گاهی فاصله گرفتن برای التیام، از فریاد زدن مؤثرتر است.