توجه زیاد و بیتوجهی: چرا دنیا اینطور جواب میدهد؟:
در اقتصاد رفتاری به این پدیده «کاهش مطلوبیت نهایی توجه» میگویند؛ هر واحد توجه اضافه، ارزش هیجانی کمتری تولید میکند و حتی میتواند به مقاومت روانی منجر شود. آزمایشها نشان میدهند پاداشهای نامنظم و با فاصله، ترشح دوپامین را بالاتر نگه میدارند؛ یعنی مغز انسان دسترسیِ دائم را خستهکننده میبیند. این بیشتر از آنکه به طرف مقابل ربط داشته باشد، به معماری پاداش مغز مربوط است.
راهکار:
این منطق به اصل کمیابی در روانشناسی اجتماعی نزدیک است: آدمها چیزهایی را که همیشه در دسترساند کمتر ارزشمند میبینند. شاید ماجرا از «زیادیِ توجه» نیست، از بیمرزیِ توجه است؛ توجهِ باکیفیت و گاهبهگاه معمولاً برعکس عمل میکند و اشتیاق میسازد.