بی نیازی از دنیا با عشق

با عشق تو؛ بینیازی از هرچه هست و چاره‌سازی هرچه نیست:

در روان‌شناسی، عشق رمانتیک اولیه سطح سروتونین را تا حد افراد مبتلا به وسواس پایین می‌آورد و مدار پاداش مغز را با دوپامین غرق می‌کند؛ برای همین عاشق از بسیاری نیازهای روزمره بی‌نیاز احساس می‌شود. از سوی دیگر، مطالعات تصویربرداری مغزی نشان داده‌اند که یادآوری معشوق، فعالیت قشر پیش‌پیشانی را در ارزیابی ریسک کاهش می‌دهد و باور به «چاره‌سازی برای ناممکن» را تقویت می‌کند. این دقیقاً همان مکانیسمی است که شاعر به زبان ساده‌تر می‌گوید.

راهکار:

عشق در این متن هم سپرِ بینیازی است و هم ابزارِ ساختنِ ناممکن‌ها؛ گویی معشوق تنها واقعیتی است که هم «داشتِ» شاعر را کمرنگ می‌کند و هم «نداشتِ» او را می‌سازد.