بی کسی و خاطرات

تنهایی نیمه‌شب؛ وقتی خاطراتت را کسی نیست بشنود:

مغز انسان «دردِ تنها بودن» را مانند درد فیزیکی واقعی پردازش می‌کند؛ در آزمایش‌های تصویربرداری، طردشدن اجتماعی همان ناحیه پیشین قشر کمربندی را فعال می‌کند که به ضربه و سوختگی پاسخ می‌دهد. این واکنش یک سیستم هشدار تکاملی است: جداشدن از گروه در طبیعت یعنی مرگ. پس این احساس سنگین سینه در نیمه‌شب فقط «افسردگی» نیست؛ سیستم بقا دارد اشتباهاً بوق هشدار می‌زند. سؤال این است: چطور به بدنی که هنوز فکر می‌کند توی بیابان رها شده‌ای بفهمانیم که خانه امن است؟

راهکار:

می‌شود این شعر را برعکس خواند: کسی که این همه خاطره را زنده نگه داشته، رابطه‌اش با خودش هنوز تمام نشده. شاید «غریبه‌ی آینه» دعوتی است برای آشتی با همان نسخه‌ای که آن خاطرات را ساخته؛ خاطرات را برای خودت بنویس تا هم شنونده باشی، هم راوی.