سحر کردن با بغض نامت | شعر جدایی:
در روانشناسی، «جای خالی» یک شیء یا شخص، گاهی از خود آن موجود قوی‌تر است. مغز ما بر اساس الگوهای پیش‌بینی کار می‌کند و وقتی الگوی همیشگی—مثل حضور کسی—ناگهان حذف می‌شود، مغز به جای پردازش غیاب، به طور وسواس‌گون‌ای به سراغ همان الگوی قدیمی می‌رود و این تکرار، همان درد «جای خالی» را می‌سازد. آیا این تکرار، نوعی تلاش ناخودآگاه برای پر کردن آن الگوی شکسته شده نیست؟
راهکار:
نورولوژیست‌ها می‌گویند درد عاطفی جدایی، همان مناطق مغزی را فعال می‌کند که درد فیزیکی. شاید نوشتن دقیق‌ترِ آن «جای خالی» روی کاغذ—مثلاً «جای خالی تو روی مبل سبز رنگ ساعت ۵ عصر»—به مغز کمک کند تا این درد مبهم را بهتر پردازش و رها کند.