بی قراری عشقی

دوستت دارم به اندازه همه دلتنگی‌های عاشقانه:

جالب است بدانید مغز هنگام عاشق شدن دوپامین و اکسی توسین ترشح می‌کند دقیقاً مشابه مواد افیونی – به همین خاطر دوری از معشوق مثل ترک اعتیاد واقعی دردناک است. دلتنگی‌ای که توصیف کردی یک واکنش شیمیایی-عصبی قابل پیش‌بینی است. آیا تا به حال به این فکر کرده‌ای که چرا بعضی دلتنگی‌ها عمیق‌تر از بعضی دیگرند؟

راهکار:

اگر احساس می‌کنی این کلمات کافی نیستن، یه تجربه‌ی مشترک جدید مثل دیدن فیلم موردعلاقه‌تون یا پیاده‌روی توی یه جای خلوت برنامه‌ریزی کن تا حست رو توی عمل هم نشون بدی.

دلم برایت تنگ شده:

چشم‌های تو، بی‌قراری‌های من: عاشقانه‌ای کوتاه:

نگاه مستقیم به چشم‌ها ترشح اکسی‌توسین را تا ۲۰٪ افزایش می‌دهد، هورمونی که پیوند عاطفی می‌سازد. جالب اینکه مردمک‌ها هنگام دیدن معشوق گشاد می‌شوند و این سیگنال ناخودآگاه جذابیت است. بی‌قراری شاید واکنش مغز به همین تغییرات بی‌اختیار باشد. آیا تا به حال به تغییر اندازه مردمک کسی که دوستش دارید دقت کرده‌اید؟

راهکار:

بی‌قراری در چشم‌های معشوق می‌تواند بازتاب ناآرامی‌های پنهان خود ما باشد. شاید عشق واقعی، آرامشی است که با دیدن آن چشم‌ها جای بی‌قراری را می‌گیرد.

لمس آغوش تو معراج زمین گیران است:

زخم بی مرحم دل و درد کوه‌وار عشق:

از نظر عصب‌شناسی، مغز مناطق یکسانی مانند قشر کمربندی قدامی را برای پردازش درد فیزیکی و رنج عاطفی ناشی از طردشدگی فعال می‌کند. این یعنی «درد عاطفی» فقط یک استعاره نیست. آیا می‌دانستید که تایلنول می‌تواند هم درد جسمی و هم این نوع درد را کاهش دهد؟

راهکار:

جالب است که مغز ما درد عاطفی را در همان نواحی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را؛ گاهی نوشتن دقیقاً درباره این «درد» مانند کوه، می‌تواند شدت آن را کاهش دهد.