اگر عاشقی، شبها نمیخوابی: بیخوابی عاشقانه:
در مراحل اولیهٔ عشق، مغز دچار طوفان دوپامین میشود؛ همان مادهای که در اعتیاد نقش دارد. نتیجه؟ بیخوابی، کاهش اشتها و تمرکز وسواسی روی معشوق. جالبتر اینکه فعالیت قشر پیشپیشانی مغز کاهش مییابد و ما موقتاً قضاوت منطقی را از دست میدهیم. به همین دلیل است که عشق تازه مثل یک حالت خفیف اختلال وسواس-اجباری عمل میکند. اگر آنقدر آرامید که راحت میخوابید، شاید هنوز سیستم لیمبیکتان به معنای واقعی درگیر نشده!
راهکار:
بیخوابی عاشقانه یک پدیدهٔ عصبی-شیمیایی است: افزایش دوپامین و نوراپینفرین در مراحل اولیهٔ عشق، ترشح ملاتونین را مختل میکند.این بیخوابی گذراست و در عشق پایدار جای خود را به خواب عمیق در کنار شریک عاطفی میدهد؛ چون تماس فیزیکی اکسیتوسین ترشح میکند و استرس را کاهش میدهد.