بی خیال کسی شدن

چرا هیچکس نمیتونه از کسی که دوستش داره دل بکند؟:

پدیدهی «اثر زیگارنیک» میگه ذهن آدم کارهای ناتمام رو بهتر از کارهای تمومشده به خاطر میسپره. عشق تمومنشده هم دقیقاً همون شکاف ناتمامیه که مغز برای بستنش وسواس پیدا میکنه. بههمینخاطر بیخیالیِ عاشق یه جورایی جنگ با مکانیزم بقای حافظهست. سؤال: آیا بیخیالی واقعاً اتفاق میافته یا فقط پنهانکاریِ ذهنه؟

راهکار:

این جمله رو میشه از زاویهی دیگهای هم نگاه کرد: بیخیالیِ اجباری نه نشونهی عشقِ عمیق، که نشونهی خستگی و مرزگذاریِ بهتأخیرافتادهاست. تمومکردنِ یه رابطه هم میتونه خودش عاشقانهترین کار باشه؛ اگه عشق رو رها کردنِ آدمها ندانیم، بلکه رها کردنِ همون رابطهی آسیبزا بدونیم.