بی اعتنایی دیگران

مرگ باورنکردنی؛ تنهایی پس از زندگی:

در روانشناسی به این پدیده «مرگ اجتماعی» می‌گویند: جایی که فرد پیش از مرگ فیزیکی از سوی اجتماع طرد و نادیده گرفته می‌شود. جالب اینجاست که تحقیقات نشان داده مغز انسان در لحظه‌ی مرگ موجی از دوپامین و سروتونین ترشح می‌کند که شبیه به اوج یک رویا است. شاید آن‌که روی سنگت نوشته‌ای، در همان خواب ابدی دیگر اهمیتی ندارد. سوال این‌جاست: آیا ما واقعاً برای تأیید دیگران زندگی می‌کنیم یا برای تجربه‌ی خودمان؟

راهکار:

این متن به حس نادیده گرفته شدن در زندگی و پس از مرگ می‌پردازد. شاید بتوان آن را از زاویه‌ای دیگر دید: اعتبار و باور دیگران در لحظه‌ی «اکنون» ارزشمندتر از سنگ قبر است. به‌جای انتظار برای تأیید پس از مرگ، می‌توانی همین حالا تأثیر خود را در یک رابطه یا کار کوچک بگذاری.

وقتی هیچکس به احساساتت اهمیت نمیدهد:

پاسخ طنز به بی‌اعتنایی با استناد به حامیم:

در روانشناسی، این رویکرد شبیه به «نظریه انتخاب» ویلیام گلسر است که می‌گوید ما فقط بر رفتار خود کنترل داریم، نه دیگران. تمرکز بر ۹۹۹ میلیارد گزینهٔ دیگر، یک تغییر شناختی قدرتمند است که درد طردشدگی را با بازکردن دریچه‌ای به سوی اختیار و فراوانی ذهنی کاهش می‌دهد. آیا این تاکتیک، عزت نفس را تقویت می‌کند یا فقط یک فرار موقت است؟

راهکار:

این پاسخ طنزآمیز، در واقع یک تکنیک روانشناسی ساده است: تغییر کانون توجه از فرد بی‌اعتنا به گزینه‌های فراوان دیگر. می‌توانی این ایده را با ساختن یک لیست واقعی (حتی خیالی) از چیزهایی که در نبود آن فرد به دست می‌آوری، گسترش دهی.