بی عاطفه شدن

بی‌حسی؛ چیزی که از عشق عمیق یاد می‌گیری:

بی‌حسی عاطفی فقط یک استعاره نیست؛ در علوم اعصاب به آن «بی‌لذتی» (Anhedonia) می‌گویند. وقتی مغز بعد از یک دلبستگی شدید با ترک دوپامین و اکسی‌توسین مواجه می‌شود، برای جلوگیری از فروپاشی، گیرنده‌های استرس را پایین می‌آورد و به‌نوعی سوخت‌وساز هیجانی را خاموش می‌کند. این دقیقاً همان مدار اعتیاد است؛ ترکِ عشق مثل ترک مواد، آمیگدال و قشر پیش‌پیشانی را دچار اختلال موقت می‌کند. پس بی‌حسی نشانه‌ی مرگ احساسات نیست، نشانه‌ی مکانیزم محافظتی مغز است.

راهکار:

می‌توانی این جمله را از زاویه‌ای دیگر ببینی: همان کسی که بی‌حسی را به تو یاد داد، روزی عمیق‌ترین حس زندگی‌ات را هم در تو برانگیخت؛ پس ظرفیت احساس کردن هنوز در تو زنده است و بی‌حسی یک محافظ موقتی است، نه سرنوشت.

بدنم دیگه قلبمو حس نمیکنه:

دنیا چگونه ما را بی‌عاطفه می‌کند؟:

تحقیقات نشان می‌دهد «بی‌حسی عاطفی» یک مکانیسم دفاعی مغز در برابر ترومای مداوم یا استرس شدید است. مغز برای محافظت از شما، دامنه احساسات را محدود می‌کند، گویی یک فیوز احساسی سوخته است. این یک نقص شخصیتی نیست، بلکه یک واکنش بقا است. آیا می‌توانید لحظه‌ای را شناسایی کنید که این فیوز در شما سوخت؟

راهکار:

این احساس، در روانشناسی با مفهوم «بی‌حسی عاطفی» (Emotional Numbing) شناخته می‌شود که اغلب پاسخی در برابر درد یا استرس مداوم است. شناسایی منبع این خستگی عاطفی، اولین قدم برای بازیابی حس‌هاست.