فاجعه واقعی: ازدواج اشتباه در ۲۰ سالگی یا مجرد ماندن در ۳۰ سالگی؟:
طبق داده‌های روانشناسی تکاملی و عصب‌شناسی، قشر پیش‌پیشانی مغز تا ۲۵ سالگی کامل نمی‌شود؛ یعنی تصمیم‌گیری درباره‌ی «بقیه‌ی عمر» با مغزی نابالغ در بیست‌سالگی گرفته می‌شود. آمار طلاق در ازدواج‌های زیر ۲۵ سال هم بالاتر است. پس این جمله فقط یک حرف احساسی نیست، یک خطای شناختی را افشا می‌کند: ترس از «عقب‌ماندن» قوی‌تر از ترس از «انتخاب اشتباه» است. آیا ارزش دارد به این ترس رای بدهیم؟
راهکار:
می‌شود این را از زاویه‌ای دیگر دید: «دیر ازدواج کردن» فقط به تأخیر افتادن یک قرار است، اما «ازدواج اشتباه» بازسازی کل زندگی با هزینه‌ی روحی و مالی است. وقتی تنها هستی، هنوز برای انتخاب درست وقت داری؛ وقتی در رابطه‌ی اشتباه هستی، وقت داری که از خودت فاصله بگیری. پس تأخیر، باخت نیست؛ فرصتِ بازنگری است.