من از آن آدمهایی بودم که برای خنداندنِ دیگران، از خندههای خودش گذشت. همیشه پل بودم برای رسیدنِ دیگران به خوشحالی، اما هیچکس تلاشی نکرد تا از رویِ ویرانههای من، دوباره عبور کند. یاد گرفتم که در دنیایِ مهربانی، وقتی خودت را برای بقیه خرج میکنی، در نهایت با یک ظرفِ خالی و یک قلبِ زخمی تنها میمانی...️
4.2
تنهایی مهربانی محبت یک طرفه تنهایی بعد از مهربانی انتظار قدردانی از خودگذشتگی بی جواب پدیدهی «قربانیِ شادی» در عصبشناسی با فعال شدن نا...