تنهایی بعد از مهربانی

من همیشه بودم، حتى وقتی بریده بودم، دلخور بودم‏، حتى وقتی حالشو نداشتم، من همیشه بودم، ‏من دلم نیومد بی‌پناهیِ آدما رو پناه نباشم، دلم نیومد یهو بِبُرم برم، ‏دلم نیومد یهو رها کنم، ‏من همیشه بودم، ‏همیشه بودم واسه اونایی که الان نیستن.️

من از آن آدم‌هایی بودم که برای خنداندنِ دیگران، از خنده‌های خودش گذشت. همیشه پل بودم برای رسیدنِ دیگران به خوشحالی، اما هیچ‌کس تلاشی نکرد تا از رویِ ویرانه‌های من، دوباره عبور کند. یاد گرفتم که در دنیایِ مهربانی، وقتی خودت را برای بقیه خرج می‌کنی، در نهایت با یک ظرفِ خالی و یک قلبِ زخمی تنها می‌مانی...️