وقتی همه چیزت را فروختی و به هیچ نرسیدی:
این دقیقاً همون «ناهماهنگی شناختی» فستینگر رو تداعی میکنه: وقتی کلی انرژی و هویتت رو گذاشتی رو یه هدف و بهش نمیرسی، مغزت برای کاهش رنج، یا هدف رو بیارزش میکنه یا خودت رو مقصر. جالبه که در نوروساینس، این وضعیت باعث فعال شدن همون نواحی مغز میشه که در سوگ از دست دادن عزیزان فعال میشه. سوال: آیا میشه بدون «فروختن همه چیز» به چیزی رسید؟
راهکار:
این حس رو میتونیم به «نظریه فروپاشی انتظار» ربط بدیم: هرچقدر بیشتر برای یه چیز بمیری، شکاف بین انتظار و واقعیت بزرگتر میشه. راهکارش این نیست که تلاش نکنی، بلکه اینه که قبل از فروش «همه چیز»، یه طرح B داشته باشی که اگه A رو نیاوردی، حداقل خودت رو نفروخته باشی.