از بین رفتن ارتباط

کمرنگ شدن حضور آدم‌ها؛ مکانیزمی برای بقای ذهن:

مغز انسان برای صرفه‌جویی در انرژی، سیناپس‌های کم‌استفاده را هرس می‌کند. به همین دلیل «نبودن» یک آدم در ذهن‌مان تدریجی است: نه یکباره حذف، بلکه محو شدن ردپاهای عصبی. آیا این همان رحمت فراموشی است یا خیانت مغز به خاطرات؟

راهکار:

این نگاه شاعرانه در واقع به مکانیزم «هرس سیناپسی» در مغز اشاره دارد: ارتباطاتی که کمتر فعال می‌شوند، تدریجاً حذف می‌شوند. پس محو شدن آدم‌ها نه فقدان، که یک فرآیند طبیعی برای بهینه‌سازی حافظه است.