ناشناخته ماندن هنگام عبور از کنار هم:
حافظه انسان صحنهها را مثل دوربین ضبط نمیکند، بلکه بر اساس بار هیجانی بازسازی میکند. در روانشناسی به این پدیده «رمزگذاری هیجانی حافظه» میگویند؛ یعنی مغز همان لحظه را برای یک نفر با جزئیات چهره و برای دیگری فقط بهصورت یک رد کمرنگ ذخیره میکند. به همین دلیل دو نفر از یک دیدار واحد، دو روایت کاملاً متفاوت دارند. اگر خاطرهها نامتقارناند، اصالت رابطه در کدام روایت است؟
راهکار:
این وضعیت را میتوان «ناهمگونی حافظه عاطفی» نامید: دو نفر یک صحنه را تجربه میکنند، اما مغز هرکدام بر اساس اهمیت هیجانی همان لحظه، جزئیات را متفاوت ثبت میکند. پس ناشناخته ماندن تو لزوماً بیاهمیتی نیست؛ نشانهی وزن نابرابر خاطره در دو ذهن است.