اثر گفتن مهم نیست

وقتی خودت را لابه‌لای «اشکالی ندارد»ها جا می‌گذاری:

در روان‌شناسی به این الگو «سرکوب هیجانی مزمن» می‌گویند. هر بار که درد را با «مهم نیست» می‌پوشانی، آمیگدال فعال می‌ماند و کورتیزول خون بالا می‌رود، بدون آنکه هیجان پردازش شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهد سرکوب مداوم احساسات، حافظهٔ رویدادهای زندگی را تار و حس هویت را کم‌رنگ می‌کند؛ برای همین است که آدم احساس می‌کند خودش را جا گذاشته است، نه فقط خاطراتش را.

راهکار:

این متن را می‌توانی به یک تمرین کوچک تبدیل کنی: برای یک هفته، هر بار خواستی بگویی «مهم نیست» یا «اشکالی ندارد»، بنویس دقیقاً چه چیزی مهم بود و چرا. آخر هفته ببین چه تصویری از خودت از دل همین جمله‌ها بیرون آمده؛ شاید آن بخشی که فکر می‌کنی گم شده، فقط منتظر ثبت‌شدن بوده است.