از خودگذشتگی برای عشق؛ دنیای یک نفر شدن و عزت بعد شهادت:
در روانشناسی تکاملی به این می‌گویند «نوع‌دوستی پرهزینه»؛ وقتی فرد منابع یا امنیتش را برای دیگران هزینه می‌کند، مدار پاداش مغز فعال می‌شود و سطح دوپامین بالا می‌رود. پژوهش روی اهداکنندگان کلیه نشان داده بعد از ایثار، آستانه درد و حس معنای زندگی افزایش پیدا می‌کند. در مطالعات fMRI حتی تماشای فداکاری دیگران باعث ترشح اکسی‌توسین در ناظرها می‌شود؛ برای همین روایت‌های شهادت و عزت فقط خاطره نیستند، بلکه تقویت‌کننده پیوند اجتماعی‌اند. آیا فداکاری برای یک نفر می‌تواند به اندازه فداکاری برای جمع، مغز را متحول کند؟
راهکار:
اینجا فداکاری نه از دست دادن، بلکه جابه‌جایی مرکز ثقل دلبستگی است؛ وقتی دنیای خودت را رها می‌کنی، در سیستم پاداش مغز دیگری جا باز می‌کنی.