اتفاقی بودن عشق

عشق؛ تصادفی ترین اتفاق زندگی:

از دیدگاه علوم اعصاب، احساس «عشق در نگاه اول» می‌تواند ناشی از طوفانی از انتقال‌دهنده‌های عصبی مثل دوپامین و نوراپی‌نفرین در کمتر از یک پنجم ثانیه پس از دیدن فرد خاص باشد. این واکنش شیمیایی سریع و غیرارادی، پایه علمی برای حس «اتفاقی» بودن آن است. آیا این شیمی مغز است که تقدیر را می‌سازد؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانید به این فکر کنید که اگر عشق یک «تصادف» زیباست، چه کارهایی می‌تواند احتمال مواجهه با این تصادف خوش‌یمن را افزایش دهد؟ مثلاً بازتر کردن دایره تجربیات و ارتباطات.