استرس و هویت

وقتی فکر و خیال را بگیری فقط لباس می‌ماند:

مغز در حالت پیش‌فرض شبکه‌ی حالت پیش‌فرض را فعال می‌کند و بدون محرک بیرونی شروع به نشخوار ذهنی می‌کند؛ به همین دلیل خاموش کردن فکر و خیال تقریباً مثل خاموش کردن بخش بزرگی از «خودِ ذهنی» است. در آزمایش‌های محرومیت حسی، افراد پس از چند ساعت مرز بین ذهن و بدنشان را گم می‌کنند و به اشیای بیرونی مثل لباس به‌عنوان لنگر هویت چنگ می‌زنند.

راهکار:

این جمله را می‌شود جور دیگری دید: لباس تنها چیزی است که بعد از خاموش شدن ذهن، هویت را نگه می‌دارد. برای گسترش این ایده، یک آرشیو تصویری از لباس‌هایت بساز و هر لباس را با یک فکر مزاحم یا استرس خاص جفت کن؛ نتیجه مثل نقشه‌ی شخصیتی از چیزی است که اگر ذهن را بگیری، باقی می‌ماند.