استمرار غرور

غرور و ریشه‌های وجود؛ نگاهی فلسفی:

تحقیقات روان‌شناسی نشان می‌دهد غرور واقعی (بر اساس دستاورد) سطح سروتونین را بالا می‌برد، اما غرور کاذب (هیبریس) با کاهش همدلی و انزوای اجتماعی همراه است. جالب اینجاست که در فرهنگ‌های شرقی، «وجود» و «غرور» گاهی در تضادند: بودیسم غرور را ریشه رنج می‌داند، در حالی که فلسفه ایرانی-اسلامی به «عزت نفس» به‌عنوان موتور وجود نگاه می‌کند. این دوگانگی چه تأثیری بر مسیر زندگی شما داشته؟

راهکار:

غرور در ریشه‌های وجود یعنی نیروی محرک رشد یا دامی برای سقوط؟ از خود بپرسید این غرور شما را به جلو می‌برد یا از واقعیت دور؟