اسیران خاک

خوشا اسیران خاک؛ نه فکری دارند و نه خیالی:

وقتی می‌میریم، شبکه حالت پیش‌فرض مغز که مسئول گفتگوی درونی و خیال‌بافی است، خاموش می‌شود. آن زمزمهٔ بی‌وقفهٔ ذهن که خسته‌مان می‌کند، با مرگ قطع می‌شود. اما میلیاردها میکروب در خاک، جسد ما را به مواد مغذی برای حیات جدید تبدیل می‌کنند؛ پس اسیران خاک شاید بی‌فکر نباشند، بلکه تبدیل به فکری تازه برای طبیعت می‌شوند. آیا بهشت واقعی همان خاموشی ذهن است؟

راهکار:

خاک که اسیر ندارد؛ ما اسیر خیال خودیم. شاید رهایی در پذیرفتن فکرهاست، نه انکارشان. لحظه‌ای که با افکارت نجنگی، آنها هم زندانی‌ات نمی‌کنند.