تقصیر خودم بود که به هر حرومزادهای اعتماد کردم:
تحقیقات روانشناسی میگه مغز ما برای بقا، تمایل داره به strangers اعتماد کنه (سوگیری خوشبینی). اما این مکانیزم تو شبکههای اجتماعی مدرن، ما رو آسیبپذیر میکنه چون تعداد «رفیقهای مجازی» بیشماره. جالبه که تو جوامع قبیلهای، اعتماد فقط به ۱۵۰ نفر (عدد دانبار) محدود بود. حالا چطور میتونیم این غریزه رو مدیریت کنیم؟
راهکار:
این حس رو میشناسم. شاید بهتره بهجای سرزنش خودت، به این فکر کنی که چرا آدمها نقاب میزنند. یه راهکار: قبل از صمیمی شدن، یه تست کوچیک از وفاداری طرف بگیر، مثلاً یه راز بیاهمیت بهش بگو و ببین چطور برخورد میکنه.