مشکل اصلی: میخوایم بقیه رو آدم کنیم به جای خودمون:
این جمله یک اصل اساسی در روانشناسی بشر رو لمس میکنه: «فرافکنی». وقتی ما روی نقصهای دیگران تمرکز میکنیم، در واقع از نقصهای خودمون فرار میکنیم. جالب اینجاست که پژوهشهای علوم اعصاب نشون میده مغز انسان هنگام نقد دیگران، همان نواحی فعال میشه که هنگام سرکوب احساسات منفی خودش. یعنی هر بار که میخوایم کسی رو «درست کنیم»، داریم ناخودآگاه خودمون رو از درون درمان میکنیم. سوال: آیا حاضریم نگاه رو به درون خودمون بچرخونیم، حتی اگر ناخوشایند باشه؟
راهکار:
آیا تا به حال فکر کردی که این میل به «آدم کردن» دیگران، گاهی فقط انعکاس نارضایتی ما از خودمونه؟ شاید بهتره به جای تلاش برای تغییر بقیه، ببینیم کدوم بخش از وجود خودمون رو میخوایم «آدم» کنیم.