تنهایی؛ وقتی پتو و بالشت تنها تسلیبخش هستند:
گریهکردن فقط تخلیهی احساسی نیست؛ اشکهای عاطفی حاوی پرولاکتین و اندورفیناند و بدن رو آرام میکنن. جالبه که مغز موقعِ تنها گریهکردن، همون مسیرهای پردازشِ لمس گرم و آغوش رو با فشار پتو فعال میکنه؛ به همین دلیل بالشتِ خیس اشک، نقشِ دریافتکنندهی غم رو بازی میکنه. به این پدیده در روانشناسی «ابژهی انتقالی» میگن؛ دقیقاً همون مکانیسمی که کودک با عروسک خرسی خودش رو آروم میکنه. آیا تابهحال به آغوشِ یه شیء بهعنوان ابزار بقای عاطفی فکر کرده بودی؟
راهکار:
این تصویر رو میشه از زاویهی دیگه دید: پتو و بالشت نه بهخاطر نبودن آدمها، بلکه بهخاطر آرامش بیقیدوشرطشون انتخاب میشن. اگه دوست داری، یه نسخهی امیدوارتر بنویس که همون پتو بعداً یه آغوش واقعی میشه.