لبخندی که صدها غم را پنهان میکند:
در روانشناسی به این پدیده «افسردگیِ خندان» میگویند: فرد ظاهراً شاد است اما درونش غرق اندوه. جالب اینجاست که مغز انسان برای لبخند زدن به عضلات صورت نیاز دارد، اما برای پنهان کردن گریه به قدرت اراده. تحقیقی در دانشگاه استنفورد نشان داده افرادی که مدام احساسات واقعی را پشت لبخند پنهان میکنند، سطح کورتیزول (هورمون استرس) شان ۳۰٪ بالاتر است. سؤال اینجاست: آیا به جای نمایش دادن، وقتش نیست یک گوشه امن پیدا کنیم و واقعاًگریه کنیم؟
راهکار:
این حس برای خیلیها آشناست. شاید گاهی نوشتنِ حس واقعی در قالب یک جمله کوتاه یا حتی ترسیم یک نقاشی ساده، بارِ درون را سبکتر کند. خندهای که نمایشی شده، اگر با یک حرکت کوچکِ واقعی همراه شود، میتواند به تدریج به لبخند صادقانه تبدیل شود.