اشک و ابر در شعر

قاصدک و اشک ابرها در دل تنهایی:

آیا می‌دانستی دانه‌های قاصدک (با نام علمی Taraxacum) دارای یک «چتر نجات» طبیعی از کرک‌های سفید هستند که سرعت سقوط را تا ۱۰ برابر کاهش می‌دهد و بذر را تا ۱۰۰ کیلومتر دورتر می‌برد؟ اما نکتهٔ جذاب: این بذرها در هوای مرطوب (مثل زمان گریه ابرها) بسیار کمتر پخش می‌شوند، چون رطوبت چترها را سنگین می‌کند. شاید غم درون تو هم از پخش شدن پیام‌های قلبی‌ات جلوگیری می‌کند؟

راهکار:

این شعر تصویری از «باران اشک درون» را ترسیم می‌کند. اگر احساس می‌کنی ابرهای دلت مدام می‌گریند، شاید وقت آن رسیده که یک «دفتر خاطرات احساسی» باز کنی و هر روز سه جمله دربارهٔ دلیل آن گریه‌ها بنویسی. این کار به مرور الگوی ابرهای ذهنت را شفاف می‌کند.