اشکهای از دست رفته و فلسفه حسرت:
اشک انسان حاوی هورمون استرس است؛ گریه واقعی سمزدایی بیولوژیک است. جالبتر اینکه مغز، خاطره یک رویداد غمانگیز را پس از ریختن اشک، با وضوح کمتری ثبت میکند. پس شاید آن اشک برنگردد، اما بار سنگین خاطره را هم با خود میبرد. آیا این فراموشی جزئی، هدیهای پنهان از طرف بدنمان نیست؟
راهکار:
نگاهت را از اشک ریختهشده بردار و به قطرات شبنم روی برگها بینداز که هر صبح دوباره میآیند. این تغییر تمرکز، کلید رهایی از حسرت است.