ناتوانی در گریه؛ وقتی اشک در چشمها میماند:
پدیدهای به نام «الکسی تایمیا» یا ناگویی هیجانی وجود دارد؛ یعنی مغز سیگنال غم را دریافت میکند اما پردازش آن به اشک یا کلمه نمیرسد. جالبتر اینکه اشک احساسی از نظر بیوشیمی با اشک معمولی فرق دارد و حاوی هورمونهای استرس مثل پرولاکتین است؛ پس گریه واقعاً یک تخلیهٔ شیمیایی است. وقتی گریه نمیکنی، شاید سیستم عصبی برای جلوگیری از سیلاب، سدی ساخته باشد. آیا تا به حال شده بدنت گریه نکند اما دلت بشکند؟
راهکار:
این حس را بهانهای کن برای نوشتن؛ همان جمله اول میتواند شروع یک متن بلند یا شعر باشد. کافی است بنشینی و هر چیزی که در سینهات مانده را بدون سانسور روی کاغذ بیاوری.