وقتی قدر کسی رو ندونستی، یه جای دیگه ارزش پیدا کرد:
جملهات یادآور یک اصل روانشناختی به نام «اثر کمیابی» است: انسانها به چیزی که به راحتی در دسترس نیست، ارزش بیشتری میدهند. وقتی تو «بت» را محل ندادی، ذهن طرف مقابل ناخودآگاه آن را نایاب تلقی کرد و در جستوجوی مقصدی بود که به او بها دهد. این همان واکنش «شکستن تابو» است: هرچه مانع بیشتر، تمایل شدیدتر. آیا تا به حال شده خودت را در نقش کسی ببینی که جایی را «محل داده» که قبلاً برایت بیارزش بود؟
راهکار:
نگاه دیگری: گاهی بیتوجهی ما باعث میشود طرف مقابل ارزش خود را جایی دیگر پیدا کند. این جمله تلخ میگوید: «آنچه را قدر ندانستی، دیگری با آغوش باز پذیرفت.» شاید بهتر باشد قبل از اینکه کسی از دست برود، نگاهی به رفتار خود بیندازیم.