فداکاری برای مردگان و غفلت از زندگان:
یک پدیده روانشناختی به نام «سوگیری تقدس مردگان» وجود دارد: ذهن ما افراد فوتشده را کاملتر و بینقصتر از آنچه بودند به خاطر میسپارد، در حالی که زندهها مدام با خطاها و کمبودهای روزمرهشان ما را آزار میدهند. این مکانیسم دفاعی، ما را از سرمایهگذاری عاطفی روی کسانی که هنوز میتوانند تغییر کنند بازمیدارد. سوال اینجاست: چقدر حاضریم خودفریبی «مردگان کامل» را رها کنیم و با نقصهای زندهها زندگی کنیم؟
راهکار:
این نگاه تلخ رو میشه معکوس کرد: اگر هر روز یک جمله محبت آمیز یا یک کار کوچک برای زندههای اطرافت انجام بدی، اون وقت مردهها هم در خاطرهات زنده میمونن.