ارزش حرف نزدن

سکوت به من آموخت بعضی آدم‌ها را از دور باید دید:

در علوم اعصاب، طرد اجتماعی همان مسیر عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ یعنی دور شدن از یک آدم، برای مغز یک اقدام بی‌حس‌کننده است، نه بی‌احساسی. ویتگنشتاین هم می‌گفت درباره‌ی چیزی که نمی‌شود حرف زد باید سکوت کرد؛ اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد سکوت واقعی، گفت‌وگوی ذهنی است که در آن مغز مدام فاصله‌ها را دوباره کالیبره می‌کند. به همین دلیل «از دور دیدن» یک انتخاب اجتماعی نیست؛ یک سازوکار بقای عاطفی است. چه زمانی این فاصله برای شما حیاتی شده؟

راهکار:

می‌توان این جمله را آینه کرد: گاهی ما هم برای کسی همان آدمی هستیم که باید از دور دیده شود؛ پس سکوت فقط سپر محافظتی تو نیست، یادآوری است که فاصله‌ها هم می‌توانند احترام باشند.