ارزش بودن دوستای واقعی؛ بودنشان میارزد به نبودن خیلیها:
مغز انسان طبق عدد دانبار فقط ظرفیت نگهداری حدود ۱۵۰ رابطه را دارد، اما برای آرامش هیجانی نه کمیت که عمق چند پیوند معدود مهم است. در روانشناسی تکاملی، دلبستگی به حلقهٔ کوچک، بقای نیاکانمان را بیشتر تضمین میکرد تا پراکندهشدن میان دهها آشنای سطحی. جالبتر اینکه طرد شدن از همین جمع کوچک از نظر مغز شبیه درد فیزیکی پردازش میشود؛ برای همین ارزشِ بودنِ آدمهای خاص، از نبودن خیلیها بیشتر است.
راهکار:
این جمله را میشود مثل یک معادلهٔ سادهٔ دلبستگی خواند: «کیفیت رابطه = عمق حضور ÷ تعداد مخاطب». آدمهایی که اسمشان را با پروانه و رنگینکمان نشان میدهی، در واقع سیستم پاداش مغزت را فعال میکنند؛ هر بار دیدنشان مثل یک دوز کوچک اُکسیتوسین است. نکته اینجاست که این حسابوکتابها را مغز بیآنکه تو بدانی انجام میدهد و بعد جملهٔ بالا از دهانت بیرون میپرد. شاید به همین دلیل است که در بزنگاهها، بودنِ یک نفر از پشتوانهٔ صد آشنا بیشتر میچسبد.