ارزش انسان تا زنده است

ارزش انسان تا زنده است؛ پیام شعر اقبال لاهوری:

پارادوکس شیشه: مغز به حضور چیزهای خوب عادت می‌کند (سازگاری لذت‌گرایانه) و ارزششان را تا لحظه شکستن محاسبه نمی‌کند. مطالعات کانمن و تورسکی نشان می‌دهد درد از دست دادن تقریباً دو برابر لذت به دست آوردن است؛ پس حسرت، خطای ادراکی است نه نشانه دیرفهمی. کدام «شیشه» سالم امروز برایت نامرئی است؟

راهکار:

این شعر فقط توصیه به قدرشناسی نیست؛ آینه‌ای است که نشان می‌دهد سوگ همیشه دیر می‌رسد. شیشه همان لحظه می‌شکند، اما ترک‌خوردنش را می‌شود از قبل دید: توجه پیش از افتادن، حسرت را به خاطره تبدیل می‌کند.