ارزش انسان با سودمندی: سرزمینی که انسانها را با منفعت میسنجد:
در فلسفه اخلاق، تمایز بین «ارزش ذاتی» و «ارزش ابزاری» بنیادین است. کانت میگوید انسانها باید به عنوان غایت فینفسه رفتار شوند نه وسیلهای برای سود. تحقیقات روانشناسی نشان میدهد وقتی افراد حس کنند ارزششان وابسته به سودمندی است، دچار «ازخودبیگانگی» میشوند. این پدیده در نظامهای سرمایهداری افراطی شایع است، جایی که «کالاییسازی» روابط انسانی شدت میگیرد. آیا میتوان جامعهای ساخت که ارزش انسان در آن مستقل از منفعتش تعریف شود؟
راهکار:
این نگاه، جامعه را به بازاری تشبیه میکند که انسانها در آن صرفاً کالاهایی با برچسب سودمندی هستند. اما واقعیت این است که ارزش آدمی، مانند شکوفهای بینظیر، پیش از هر فایدهای در زیباییِ هستیاش نهفته است؛ حتی اگر هیچ میوهای از آن نچینیم، بودنش جهان را شاعرانهتر میکند.